Ρότζερ Φέντερερ ένας Κύριος με Κ κεφαλαίο: Η ανατριχιαστική εικόνα των Fedal αντί επιλόγου!

Η εικόνα του Ρότζερ Φέντερερ και Ράφα Ναδάλ να κρατιούνται χέρι χέρι στον πάγκο και να κλαίνε είναι η απόδειξη πως ο αθλητισμός δεν μένει μέσα στις τέσσερις γραμμές, αλλά γεννά σχέσεις ζωής και προσφέρει έντονες στιγμές όχι μόνο στους ρομαντικούς αλλά και στους πιο «σκληρούς»!

Τι να πει κανείς για τον Ρότζερ Φέντερερ, το βίος του και τα κατορθώματά του; Ότι γράφτηκε όλες αυτές τις ημέρες από την ανακοίνωση της αποχώρησής του από την ενεργό δράση μέχρι σήμερα, είναι απλά η «περίληψη» μιας ζωής ονειρεμένης, μιας ζωής μπλεγμένης πανέμορφα στο φιλέ.

Όμως ο ιδανικός επίλογος μιας γιγάντιας αθλητικής καριέρας του εμβληματικού τενίστα δε θα μπορούσε να γραφτεί διαφορετικά, παρά με τον Ράφα και τον Ρότζερ στον πάγκο να κρατάνε ο ένας το χέρι του άλλου και να έχουν πλαντάξει στο κλάμα. Και φυσικά και εμείς μαζί τους!

Ο Ρότζερ και ο Ράφα, ο Ράφα και ο Ρότζερ, δύο «αιώνιοι» αντίπαλοι που είναι όμως επιστήθιοι φίλοι. Που κατάλαβαν από νωρίς πως αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που τους χώριζαν μέσα στα κορτ. Και ας στέρησε ο ένας από τον άλλον αρκετούς τίτλους και Grand Slams.

Ο Ρότζερ ζήτησε τον Ράφα να τον «συνοδέψει» στον τελευταίο του «χορό», να μοιραστούν το κορτ για τελευταία φορά ως συμπαίκτες στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ευγενούς άμιλλας, ένα μήνυμα για την αληθινή σημασία του αθλητισμού στα πέρατα ολόκληρης της γης.

Ο Μαέστρος και ο Μύθος, ο Ελβετός και ο Ισπανός, και μαζί με τον Νόβακ Τζόκοβιτς η «μάχη» για το ποιος είναι ο κορυφαίος τενίστας της εποχής μας.

Η απάντηση είναι απλή: Κανείς!

Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, ο ένας δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς τον άλλο καθώς όπως λένε η αξία του ηττημένου δίνει άλλη αξία στον νικητή και σε έναν τίτλο. Αυτό φαίνεται πως το κατάλαβαν από νωρίς αυτοί οι δύο τύποι, που έγραψαν ιστορία με τα κατορθώματά τους αλλά και με τη στάση τους απέναντι στη ζωή και στον αθλητισμό.

Το τένις είναι διαφορετικό και κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να γίνει σε άλλο άθλημα λένε πολλοί.

Μπαρούφες!

Δε μπορεί να γίνει, γιατί απλά δε θέλουν κάποιοι να συμβεί ή απλά η σκέψη τους δεν έχει πάει τόσο μακριά και δεν έχουν καταλάβει την αληθινή αξία του αθλητισμού. Τη σημασία και τα διδάγματα που μπορεί να πάρει ένας αθλητής αναγνωρίζοντας την αξία του αντιπάλου του. Να μπορεί να ξεχωρίζει την αντιπαλότητα μέσα στο γήπεδο αλλά να γίνεται ο καλύτερος φίλος με τον μεγαλύτερο αντίπαλό του. Ειλικρινά όχι μια χειραψία μετά το τέλος του αγώνα απλά για το θεαθήναι.

Φανταστείτε τώρα έναν Ολυμπιακό να λέει πως θα πάει τα παιδιά του στην ακαδημία ενός Παναθηναϊκού για να μάθουν μπάλα. Ανατριχιάσατε και εσείς;

Αυτός είναι ο αθλητισμός που θέλουμε και που λατρεύουμε εμείς οι ρομαντικοί. Ο αθλητισμός που πρεσβεύει το «ευ αγωνίζεσθαι» από αρχαιοτάτων χρόνων. Να πέφτει ένας μαραθωνοδρόμος ή να χάνει το προσανατολισμό του από την εξάντληση και ο δεύτερος να του φωνάζει για να τερματίσει και να τον παίρνει αγκαλιά για να μη χάσει τη νίκη. Αυτός έπρεπε να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Γιατί αυτό έπρεπε να είναι το μήνυμα που στέλνει ο αθλητισμός μέχρι το τέλος του κόσμου!

Κλάψτε ελεύθερα και κλάψτε μπροστά στα παιδιά σας βλέποντας την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη να τερματίζει τα 35χλμ βάδην και μετά τα 20χλμ. Κλάψτε με το κλάμα των διεθνών μας σε κάθε άθλημα όταν χάνεται ένας στόχος, ένας τίτλος. Ο αθλητισμός είναι συναισθήματα και στιγμές και πρέπει να γίνουμε όλοι μας μέρος αυτού του μεγαλειώδους αγαθού προωθώντας αυτές τις εικόνες και φυλάσσοντάς τες στις ψυχές μας ούτως ώστε να μας φωτίζουν στις σκοτεινές μας σκέψεις.

Ρότζερ Φέντερερ ένας Κύριος με Κ κεφαλαίο!

Ευχαριστούμε για όλα!

Διαβάστε όλο το άρθρο από την πηγή

Latest Posts

Stay in touch

To be updated with all the latest news, offers and special announcements.

Don't Miss